مردی تمام جوانی و سپیدی عمرش را در آوارگی به دنبال معنای زندگی فرسود پیر شد؛ لابلای صفحات غبارگرفته‌ی کتاب‌ها، در خلوت غریب معبدها و در کلام فیلسوفان ردی از آن جست، اما نیافت ،سرانجام، در شبی تاریک و بارانی با تنی خسته و روحی نومید به پیرمردی نابینا رسید با نفسی سوخته پرسید: تو... تو معنای زندگی را می‌دانی؟ پیرمرد نرم و آرام پاسخ داد : بله اشتیاقی کهنه در دل مرد شعله کشید شتابان نشست و گفت: چیست؟ پیرمرد دست لرزان او را گرفت و نجوا کرد: چراغ را خاموش کن. مرد چراغ را خاموش کرد و تاریکی مطلق، اتاق را بلعید پیرمرد پرسید: حالا چیزی می‌بینی؟ مرد در اعماق تاریکی زمزمه کرد: نه پیرمرد لبخندی ملایم زد و گفت: پس چرا تمام عمرت به دنبال چیزی دویدی که فکر می‌کردی باید ببینی؟