دستی بر شانه‌اش گذاشت، دلش می‌لرزید. عشق واقعی مانند سایه‌ای تیره، همیشه در پس‌زمینه ذهنش بود. هر لحظه می‌ترسید، ترس از دست دادن، از فراموش شدن. آن چشمانش، دریچه‌ای به دلش، با هر نگاه امیدی و با هر لبخند، دلیری را در او بیدار می‌کرد.