فرد اول: درست دارم می‌بینم؟ فرد دوم یه عروسک خرسی با خودش داره؟ فرد دوم: اره...درست داری می‌بینی. چیزی شده؟ فرد سوم: اره چیزی شده که داری در موردش داد و بیداد میکنی؟ فرد اول: تو یه مرد بالغی! کدوم مرد بالغی با یه عروسک خرسی سر کار میاد؟ فرد دوم: شاید دلیلی داره. فرد اول: هیچ دلیلی نمی‌تونه از خجالت اور بودنش کم کنه. فرد سوم: پس چرا خودت یه پاپیون طرح آبنبات به لباست داری، فرد اول؟ اون هم خیلی خجالت اوره. فرد اول: این جزوی از لباسمه، فرد سوم و هرجوری دوست دارم لباس میپوشم. فرد سوم: منم مثل همیشه توی قهوه‌ام آب پرتغال ریختم، و قهوه ام رو اینطوری دوست دارم. می‌بینی، همه یه چیز عجیبی داریم. فرد دوم: درست میگه. حداقل عروسک خرسی من همیشه پیشم نیست و فقط روی میزمه‌. پاپیون تو همیشه توی چشم بقیه‌ست. فرد اول: جفتتون دیوونه‌اید. (تمامی افراد بر اساس مردم واقعی هستن)

مهربون بودن، مجانیه. اوه اره میدونم بالای هزار بار شنیدیش، و میدونم هزار و یک بار بهش گوش نکردی. اصلا نمیدونم دوست داری مهربون باشی یا نه، اصلا نمیدونم میدونی مهربونی چی هست یا نه. ولی تلاشش کردی؟ تلاش کردی به یه کسی کمک کنی، و بعد اون تشکری که ازت میکنن رو حس کنی؟ چون اون تشکرها مثل یه آتیش توی سینه‌ات میسوزه که حالا حالاها خاموش نمیشه. شاید وقتی مردی. شاید. هرجوری که میخوای مهربون باش، ولی فقط باش. مرسی انسان خوب.

تشکر از فنجون. من فقط خواستم این پیام رو برای سازنده، و تمامی کسانی که در ساخت این برنامه شگفت انگیز کمک کردند تشکر کنم. اندازه ای که قدردان هستم رو نمی‌تونم به اشتراک بزارم. واقعا یک برنامه امن و دوست داشتنی برای جامعه نویسندگان ایرانی، که می‌تونیم نوشته‌هامون رو برای باقی نویسندگان به اشتراک بزاریم؛ اشتراک گذاری که رویای خیلی از نویسندگان باشه. به عنوان یک نویسنده نوجوان، من واقعا از تمامی سازندگان فنجون سپاسگذارم.

برفراز شهری شلوغ و پر سر و صدا، همیشه به نوای باد میرقصد، و هیچکار دیگری نداشت که بکند. چه زندگی حوصله سربری داشت، فقط خیره شدن به شهر از ارتفاعی که حتی هیچ چیزی با جزئیات دیده نمیشد.حتی پرچم های دیگر آنقدری دور بودند که نمیشد وقت ها را با انها گذراند.‌ چندین پرچم دیگر بیشتر در دیدش نبود، که به زور می‌توانست انها را ببیند.آنقدری بالا بود که با انسان ها نمی‌توانست حرف بزند، بله پرچم ها زبان انسان ها رو بلدن فقط چون خیلی بالا هستند نمیتونیم متوجهشون بشیم، و اونقدری سریع تکان می‌خوردند و عظیم بودند که هیچ پرنده ای بهشون نزدیک نمیشد.فقط باید به یک میله فلزی طویل وصل میشدند، به عنوان یک نشان کل عمرشان زندگی میکردند تا اینکه از جریان های بسیار باد و پوسیده شدن، پاره بشوند، و یک پرچم دیگر جایشان را بگیرد.او که خودش نمیخواست به این زودی ها پاره بشود. هرچقدر زندگی پرچمی اش خسته کننده بود، علاقه ای نداشت عاقبت پرچم های پاره را ببیند

زندگی دزد دریایی برای منه! تو یکی رو نمیدونم، ولی من ترجیح میدم یا بدنیا نیام، یا دزد دریایی باشم. هیچ گزینه دیگه ای وجود نداره. من بدنیا اومدم که این ادمی باشم که هستم، یا میخوام باشم، اهمیتی نداره چقدر بی‌شرافت بهم گفته بشه یا همه ازم متنفر باشن. من توی این زندگی، که روی امواج و زیر نور سوزان خورشید مست میشم، خوشحالم! هیچ زندگی دیگه ای برای من درست نیست؛ ذهنم نمی‌تونه تحمل بکنه.