از دست دادن آدم‌ها خیلی زود، بدون اینکه من بخوام بسیار غمگینم می‌کنه. از دست دادن آدم‌ها، وقتی میفهمم خودشون تمایلی به موندن نداشتن غمگینم می‌کنه. غمگین میشم و غمگین میشم و غمگین میشم. و یهو سرِ شکستن لیوان، پاره شدن کاغذ و خیس شدن گوشۀ لباسم میزنم زیر گریه… درواقع مسئله لیوان شکسته و کاغذ پاره و لباس خیس نیست، مسئله درد نبودن‌هاییه که مدت‌ها پیش بابتش اشک نریختم. مسئله احساسیه که مدام داره با کوچیک‌ترین جزئیات له میشه. مسئله منم. منی که هیچوقت نتونست...