سکوتِ میانِ ما سنگین‌تر از هر فریادی بود. وقتی لبهایش را بر روی لب‌هایم گذاشت، حس کردم زمان ایستاده است. آن آخرین بوسه، مثلِ امضایِ پایانی بر یک کتابِ نیمه‌تمام بود؛ زیبا، اما ویرانگر.

" می‌گفت: لعنت به هر ثانیه‌‌ای که اون کنارم نیست. " و من فهمیدم گاهی دلتنگی ساعت و روز و ماه و سال نمی‌شناسه، گاهی دلتنگی اندازۀ یک ثانیه‌ است.

بوسه‌ای که میانِ ما ماند، تا ابد برایِ تمامِ بوسه‌هایِ آینده، کافی بود.

در آینه، کسی را دیدم که شبیه تو بود؛ اما دیگر، چشم‌هایش مرا نمی‌شناختند.

در نگاهِ من تو ایرانی؛ زنی که در پیچِ پیراهنش، بویِ باروت و بید می‌پیچد.