شیوا؛
در نگاهِ من تو ایرانی؛
چشمانی که از دیدنِ تکرارِ رنج، بیرنگ شدهاند؛ اما هنوز، به شکوهِ خود، میبالند.
0پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
یک روز پیش
آره عزیزم؛ غریبهای بیش نبودی، اما من چنان تورا بزرگ شمردم که گویی آشنا ترینِ آشناها هستی. اما غریبه بودی.
20
3 روز پیشساعتِ دیواری تیکتیک میکرد؛ و من، هر بار، در صدای آن، آمدنِ تو را میشنیدم.
20
4 روز پیشسکوتِ میانِ ما سنگینتر از هر فریادی بود. وقتی لبهایش را بر روی لبهایم گذاشت، حس کردم زمان ایستاده است. آن آخرین بوسه، مثلِ امضایِ پایانی بر یک کتابِ نیمهتمام بود؛ زیبا، اما ویرانگر.
20
5 روز پیش" میگفت: لعنت به هر ثانیهای که اون کنارم نیست. " و من فهمیدم گاهی دلتنگی ساعت و روز و ماه و سال نمیشناسه، گاهی دلتنگی اندازۀ یک ثانیه است.
30
7 روز پیشبوسهای که میانِ ما ماند، تا ابد برایِ تمامِ بوسههایِ آینده، کافی بود.
50
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.