به صفحه ی گوشیش که دوباره هنگ کرده بود نگاهی انداخت. مدلش پایین بود و یکسالی بود میخواست عوضش کند، اما کو پول؟ صدای خش خش کولر به یادش انداخت که موتور کولر هم سرویس لازم داشت. انگار از زمین و زمان برایش ریخته بودند. دوباره به گوشی نگاه کرد. جواب پیامش را داده بود! دختری که به هزار زحمت آیدی اش را گرفته بود، انگار جواب پیامش را در پی وی داده بود. دل توی دلش نبود که ببیند چه گفته است. : لعنتی باز شو دیگه! ناگهان صدای کولر خوابید. گوشیش که به شارژر متصل بود میام داد که دیگر شارژ نمی شود . نیاز به شارژ دارد، اینترنت هم پرید. عجب وقتی بود برای رفتن برق.

داستان بی پایانی شده ام که نویسنده اش را گم کرده است .

چند وقتی می شد که نشسته بود سر میز. تر و تمیز و موقر با کت و شلوار طوسی رنگ خط اتو دار و پشتی که صاف بود. آن قدر صاف که فکر میکردی از انهاست که رفته اند کلاس آداب قهوه خوری. سفارشش را که دوتا قهوه بود آورده بودند و گذاشته بودند سر میزش. مرد یک فنجان را تمام کرده بود و به فنجان دوم را که روبرویش گذاشته بودند دست نزده بود. هر چند وقت یکبار بر میگشت و به در کافه نگوه میکرد، حتی با این که آویز صدفی روی در با صدای دلنگ دلنگ اش آمدن هر کسی را با صدای واضح اعلام می کرد. :داریم برای ظهر میبندیم آقا. دسپاچگی را توی صورتش دیدم. دست هایش که توی جیبش چپانده بود تا کسی متوجه شان نشود را هم دیدم. :شاید، شاید.. آهی کشید. دست برد و قهوه تلخ و سرد روبرویی را یک جرعه سر کشید. وقتی داشت می رفت انگار کوتاه تر شده بود.

"سلام" "سلام، اسمتون؟" "سلام عرص کردم اسمتون؟" "سلام" "جناب من اسمتون رو میخام چندبار سلام میکنین؟" "جناب، من اسمم سلامه. سلام"

دیگر تنها نیستیم من و تنهاییم، دست در دست هم .......................