شاید در پی چیز‌های اشتباهی هستیم، شاید درک شدن چیز زیادی است. شاید باید مثل اون همسایه‌ی همیشه عصبانی باشیم که نمیگذاشت تو کوچه بازی کنیم،‌ شاید باید ذوقمون کور می‌شد. شاید واقعا زندگی قرار نیست روی تلخش را برگرداند. شاید حق با کولی ها بود، رازش در رقص در حین مرگ است، شادی در اعماق اندوه و وحشت. نمادی که شادی‌ای فانتزی و دیرینه را نشان نمی‌دهد، بلکه سرودیست سرور بخش در دل نا‌امیدی، مانند خنده‌های جوانکی در راه حوزه امتحانی که می‌داند قرار است شهریور نیز همین مسیر را طی کند... اینسری زباله های ذهن آناندا رو میخونید