کاش کسی قلب آدمی را لمس کند که بتوان پا‌به‌پای او خش‌خش اولین برگ های پاییزی را بویید.

تنهایی همچون یک چاقوی سمی که یک کینه‌ی قدیمی آن را روی سینه نهاده و و آن را مدام فشار می‌دهد و با قدرت می‌چرخاند به آرامی آدمی را می‌کشد ولی اگر نکشد حتما قوی‌تر می‌کند.

از نظر بیولوژیکی هم نباید برای افراد سقفی بلندتر از تصورشون قائل شد! سرگیجه میاره.