و او یک خالق بود. خالق هرآنچه کسی آن را پسندیده نمی‌دانست. نفرت، دروغ، سیاست و هرآنچه میتوان آن را ترسناک دانست. حقیقتا چیزی که او را برایم متفاوت ساخته بود خالقیتش نبود. جنونی بود که در میانه نی‌نی نگاهش به هنگام توهین شنیدن می‌رقصید. جنونی که خبر از لذت و انتقام می‌داد. لذتی همچون سر کشیدن بادهای چند صد ساله. جنونی که از او برایم تندیسی ستودنی از شرارت می‌ساخت. شرارتی که بشر هراسان از آن در گریز بود... رفیعی

+ نمی بخشمت میفهمی؟ سپردمت به خدا. انتقام منو و اون ازت میگیره. _ به خدا؟ مگه خدا هنوز تو امور آدمای این دنیا دخالت می‌کنه؟ + حرف دهنت و بفهم. _ هی آروم، نیست همه تصمیمات رو خودتون میگیرین. خودتون قضاوت میکنید، حکم میدید، اجرا میکنید. گفتم شاید این یکی رو هم خودتون انجام میدید و نقش خدا بیننده بودنه! رفیعی

بچه بودم، یه بار موقع سرسره بازی سر اینکه کی اول سر بخوره با یکی از بچه‌ها بحثمون شد. پسره هم نامردی نکرد، با آجر زد تو سرم! یادمه سرم خیلی خون اومد. جوری که با چشم چپم نمی‌تونستم هیچی رو ببینم. به هر حال رفتیم و سرم و بخیه زدیم. خونریزیه بند اومد. زخمه هم بسته شد. اما... ردش موند. بزرگتر که شدم قصه باز همون بود. ولی با یه تفاوت اساسی؛ اینبار آدما جای سرم، دلم و با آجراشون می‌شکستن و ردش می‌موند... رفیعی

_چرا خودت و کشتی؟ +ببین آدما هم مثل هرچیزی گنجایش دارن وقتی هرجا بری رَد بشی، همه جا با چیزی که توش داغونی بهت سرکوفت بزنن، مجبور باشی صبح به صبح یه ماسک لعنتی بزنی که اره من خوبم و اصلا اهمیت نمیدم؛ تهش یه جا میبری و میری تو گوشه خودت و خودت رو از شر همه چی راحت میکنی. رفیعی

گاهی اوقات حس میکنم تو دوره اشتباهی به دنیا اومدم چون واضحا توانایی تعامل با آدمایی که همیشه خودشون رو محق میدونن و از توهین کردن به آدما لذت میبرن رو ندارم. من ترجیح میدم تو خونه بمونم، کتاب بخونم و با تعداد کم آدمایی که دور و برم هستن تعامل کنم تا اینکه هی از به مغازه برم داخل یه مغازه دیگه و با بقیه بساط غیبت بچینم. رفیعی

میگه قو وقتی میخواد بمیره از قبل حس می‌کنه. بخاطر همین می‌ره سراغ دریاچه‌ای که اونجا عاشق شده بود و زیباترین و شاید غم‌انگیز‌ترین آوازش و میخونه. اینه قصه غم‌انگیز آواز قو...

من ترجیح میدم شرور داستان باشم! آره اشتباه نخوندی! من ترجیح می میدم شرور یه داستان باشم تا قهرمانی که صرفا برای خوشحالی و رضایت مردم حاضر تمام چیزایی که عاشقشونه رو از دست بده. آخرشم بشینه تو تنهایی‌هاش اشک بریزه و کنار بقیه لبخند بزنه. حالا چرا شرور داستان؟ چون خوب بلده از چیزی که مال خودشه محافظت کنه. چون حاضر تا پای جونش بخاطر چیزی که باورش داره بحنگه و بخاطر ناحقی‌هایی که براش پیش اومده انتقام بگیره و بجنگه. اما قهرمان چی؟ اون فقط معتقده که هر انسانی می‌تونه خطا کنه اما باید داستان رو از دید اون دید و بعد بخشیدش درست نقطه عکس شرور. در کل باید بگم متاسفانه یا خوشبختانه من اهمیتی که شرور به خودش و افکارش میده رو خیلی بیشتر از تواضع و فداکاری و انسان دوستی بیش از حد قهرمان داستان می‌پسندم. رفیعی

ادامه نامه دوم: اما متاسفانه باید به شما نویسنده عزیز اعلام کنم که قصه به خانم ها ختم نمی‌شود و این جانب به وفور دخترانی را دیده‌ام که اعتماد طرف مقابل را به سخره گرفته و همزمان با چندین نفر وارد رابطه می‌شوند. حالا جناب نویسنده عزیز، خواهان آنم که بدانم آیا محیط تمام تقصیرها را عهده دار است که این افراد چنین بد‌ذات گشته‌اند؟ البته اگر بخواهم نظر شخصی خودم را ابراز کنم؛ مشکلشان ذاتی است و این حرف ها تنها توجیه‌اند. اما از شما میخواهم برای ادامه این بحث منتظر باشید. زیرا دلایل بنده تنها به اینجا و خانم ها ختم نمی‌شود. چه بسا مردان در این حکایت به همین اندازه مقصر و گناهکار باشند. جناب‌نویسنده رفیعی

نامه‌ی دوم: جناب نویسنده محترم، تا جایی که به یاد می‌آورم بحث به جایی رسید که شما مخالف این بودید که رفتارهای افراد ناشی از خودشان است البته گفته شد که محیط نیز بی‌تاثیر نیست. حالا این‌ها را بیخیال به ادامه بحث بپردازیم( در این نامه میخواهم مشکلات خود افراد در مورد خانم را مورد بررسی قرار دهم). بخشی از رفتاری که از خانم ها در جامعه دیده می‌شود زیرک بودن آنهاست( البته منظور بنده تمام آنها نیستند). البته؛ صد حیف که این زیرکی در راه منفی‌اش استفاده می‌شود. مثال میخواهید؟ چرا که نه! برای مثال بانویی که مداوم و چند باره به قصد گرفتن مهریه ازدواج میکند و طلاق میگیرد! یا اصلا نه، خانومی که با زیرکی تمام وقتش را بین دوست‌پسر و همسرش تقسیم می‌کند. البته که هستند خانم‌های که اصلا در این وادی ها قرار ندارند و سرگرم زندگی گرم خودشانند. ادامه دارد... جناب نویسنده رفیعی

+ هنوزم بعد این همه وقت این ساعت لب پنجره‌ای. چی میخوای از اون منظره؟ _ عادتا سخت ترک میشن دکتر. این قاعده شامل عادت‌های منم میشه دیگه. + منتظر چیی؟ _ شاید یه اتفاق. شایدم یه آدم. کسی چه میدونه ؟ + یه سوال بپرسم؟ _ بپرس دکتر اینم رو بقیه سوالات. بپرس. + بزرگترین ترس زندگیت چیه؟ _ قبل اینکه اینجا ولم کنن با بعدش؟ + هر کدوم که صحبت در موردش برات راحت تره. _ بعد اینکه ولم کردن دیگه نترسیدم دکتر. مسخره است، کلیشه‌ایه می‌دونم. اما واقعیه. اون وقتی که بیرون بودم بزرگترین ترسم رها شدن بود. اینکه یه روز بیدار شم و ببینم دیگه به وجودم نیاز ندارن و فراموشم کردن. اما الان نگام کن. همونایی که یه روز جدایی ازشون می‌ترسوندم ولم کردن و رفتن. البته ازحق نگذریم دکتر، یه کمک بزرگی هم کردن. باعث شده با بدترین اتفاقی که تو ذهنم سناریو پردازیش میکردم رو به رو بشم و ازش عبور کنم. + ازشون دلخوری؟ _ دلخور؟ بیخیال دکتر. دلخوری مشکلی رو حل نمیکنه. من فقط دیگه ازشون انتظار ندارم، همون‌طور که از خودم انتظار درک کردن توجیحشون رو ندارم. اتاق_028 رفیعی