ای بر آن ادبِ چشم و زبانت لعنت که مرا معتاد خویش ساخت. آنقدر غرق در ادب تو شدم، که خودم را فراموش کردم و شدم بخشی از تو آن ادب پدر صلواتی‌ات. اما نمی‌دانستم این‌ها همه بی‌معنی است. کاش می‌دانستی چه می‌کشم و جای ادب و احترامت، آن زبانت را باز می‌کردی و می‌گفتی: «من هم دوستت دارم...!»

قلب من مؤدب است! آنقدر که، روزی اگر بخواهی بروی؛ حتما برای خداحافظی خواهد ایستاد...

و در نهایت اگر اندوهت آنقدر زیاد شد که حرف زدن برایت دشوار بود، به سمت من بیا تا کنار هم سکوت کنیم...

قلبم در حسرت یک نگاه گرم و صمیمانه‌ایت، نگاه گرم و عاشقانه‌ات، نگاه گرم و پر ستاره‌ات... دیگر نمی‌تپد! انگار خودش فهمیده دیگر امیدی به دیدن آن دو ستاره روشن ندارد(:

شب دنیای مرا در آغوش گرفته بود، و سکوتی سنگین اما مخملی اطرافم را پر کرده بود. ماه چون سکه‌ای نقره ای در آسمان می‌درخشید. خیره به حلال‌های براقش، دست روی سینه‌ام گذاشتم، درست همان‌جایی که قلبم نامنظم می‌کوبید. زیر لب زمزمه کردم: «تو هم دلتنگ خانه شدی؟» آنقدر غرق در تماشای ماه بودم، که حس کردم دیگر قلبم نه عضوی از گوشت و خونِ من، بلکه تکه‌ای نقره‌فام و پر نور از ماه است. آری قلب من تکه‌ای از ماه بود که حالا داشت در تن خاکی من، برای لمس دوباره آسمان پر پر می‌زد.