ای بر آن ادبِ چشم و زبانت لعنت که مرا معتاد خویش ساخت. آنقدر غرق در ادب تو شدم، که خودم را فراموش کردم و شدم بخشی از تو آن ادب پدر صلواتی‌ات. اما نمی‌دانستم این‌ها همه بی‌معنی است. کاش می‌دانستی چه می‌کشم و جای ادب و احترامت، آن زبانت را باز می‌کردی و می‌گفتی: «من هم دوستت دارم...!»