مطمئن باش از تو یک توده‌ی پر از شکوفه در قلب من باقی خواهد ماند کماکان که ساقه‌هایت تیغ‌دار باشند و این هرگز تغییر نخواهد کرد.

و اکنون که می‌نگرم، «مایی» هم هرگز وجود نداشت. من بودم که در خیال شیرین خودمان را ساخته بودم؛ تو بودی که شب‌ها را با رؤیای دیدار، به امید روشنی صبح کشیده بودی؛ اما صدای آرامِ باد، میان شاخه‌ها گفت: گاهی «ما» فقط در دل عاشق معنا می‌شود.

شاید آزمونی بودم؛ می‌خواست بیازماید که اگر ستاره‌ای را بکُشد، چه رخ می‌دهد. و اکنون که مرده‌ام، همه‌چیز رنگ و بوی دیگری یافته است. در سکوت شب، بازتاب نور من در خاطرش می‌ماند؛ هر قطره اشک، پژواک نبودنم می‌شود،