مینروا
مطمئن باش از تو یک تودهی پر از شکوفه در قلب من باقی خواهد ماند کماکان که ساقههایت تیغدار باشند و این هرگز تغییر نخواهد کرد.
3پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
10 ماه پیش
و اکنون که مینگرم، «مایی» هم هرگز وجود نداشت. من بودم که در خیال شیرین خودمان را ساخته بودم؛ تو بودی که شبها را با رؤیای دیدار، به امید روشنی صبح کشیده بودی؛ اما صدای آرامِ باد، میان شاخهها گفت: گاهی «ما» فقط در دل عاشق معنا میشود.
20
10 ماه پیششاید آزمونی بودم؛ میخواست بیازماید که اگر ستارهای را بکُشد، چه رخ میدهد. و اکنون که مردهام، همهچیز رنگ و بوی دیگری یافته است. در سکوت شب، بازتاب نور من در خاطرش میماند؛ هر قطره اشک، پژواک نبودنم میشود،
20
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.