و اکنون که می‌نگرم، «مایی» هم هرگز وجود نداشت. من بودم که در خیال شیرین خودمان را ساخته بودم؛ تو بودی که شب‌ها را با رؤیای دیدار، به امید روشنی صبح کشیده بودی؛ اما صدای آرامِ باد، میان شاخه‌ها گفت: گاهی «ما» فقط در دل عاشق معنا می‌شود.