بی آغاز، پایانش دادم. اینکه بگذارم زمان تو را از یادم برد جرعه‌ای زهرش کمتر از روزیست که سنگ لحدت تورا ز من جدا کند.

می‌دانم آغازی نبود اما رخصتی ده پایانش دهیم؛ زانکه در آن صبح شوم توان نباشد تنها پایانش دهم.

گفتی جانا دل به دلدار دگر داده‌ام جانانت را بشنوم یا که دلدار دگر را؟ «مسیح» 2/7/1405

تنها، لحظه‌ای کوتاه سودای تو را ز سر رهانیدم و دنیا لبخند شکرینش را نثارم کرد.

دیشب که مخفیانه دوباره گریستم دریافتم که اهل جهان تو نیستم «حسین عبداله‌پور» 25/7/1405

گفت: مگر چقدر مغرورین؟ گفتم: آنقدر که قریب به سه سال سهممان فقط خیره ماندن در چشم‌های هم، در ازدحامی از جمعیت بود.

قدیما درکش نمیکردم اما الان...: درست لحظه‌ای که تو باید بری اسیر یه احساس مبهم شدیم ببین بعد یک عمر پرپر زدن چه جای بدی عاشق هم شدیم!

اگر عشقی نیست، پس چشم‌هایت چرا هربار جان را فدایم میکنند؟ اگر عشقی نیست، چرا پاهایت قدم‌هایم را سبک‌بال دنبال میکنند؟ اگر عشقی نیست، چرا دستانت از خم ابرووانم لرزان رقص میکنند؟ اگر عشقی نیست، چرا پلک‌هایت بعد لحظه‌ای دیدار عادت خود را فراموش میکنند؟

تو بگو عاشق نیستی یا که دوری کن ز من عاقبت چشمانت رازها را خواهند فاش کرد

نمیدانم بگویم دوستت میدارم یا که نه این لفظ کافی نیست؟ جانا دوستت دارمم را کفر میدانم برای ادای عشقم به تو.