اخم کردم؛ خم شدم و در گوشش زمزمه کردم: چون تو خوشحالی دلیل نمیشه منم خوشحال باشم اما چون تو خوشحالی منم خوشحالم.

قلبش ایستاد وقتی شنید؛ جهان در سکوت فرو رفت، دست‌هایش لرزیدند، قطره‌‌‌های اشک همچون باران بهاری، از گونه‌هایش سرازیر شد؛ و کلمات تنها چیزهایی بودند که آنجا حضور نداشتند.

«چطور می‌تونی اونو ببخشی؟» – نه اینکه اونو ببخشم نه، ولی این فکر که خیلی وقتا آدما نتیجه‌ی رفتار بقیه‌ان، باعث میشه دلم حتی برای یه قاتل سریالی هم بسوزه.

صداش از خاطرم رفته. نه که نخواسته باشم به یاد بیارم، نه… فقط هر بار که گوش جان سپردم، چیزی جز سکوت نیومد. چه جانکاه است دلتنگی برای آوایی که دیگر حتی خیال آن نیز محو گشته. مانده‌ام با حسرتی بی‌صدا، در گوشه‌ی این سکوت.

مامانم همیشه می‌گفت نخ طلایی تقدیره، هرچی که باشه، سر راهت میاد. من اما هیچ‌وقت باور نکردم… تا اون روز... وقتی یه دستمال بافتنی کوچیکو کنار نیمکت پارک پیدا کردم...