همیشه ، از کوچکی دنیا اش می‌نالید ؛ اما حالا چرا آرزو میکرد که کاش دنیا اش بیش از حد کوچک می‌بود ؟ شاید چون اگر کوچک می‌بود زود تر به تن بی جان و سرد معشوقه اش می‌رسید ، شاید اگر این دنیا کوچک می‌بود حداقل می‌توانست در لحظات پایانی پسرش کنارش می‌بود و با او وداع میکرد آه که اگر زمانش را داشت با او بیشتر وقت می‌گذراند و می‌گفت که او چقدر زیباست و چقدر دوستش دارد کاش میتوانست زمانی که جان در بدن آهویش بود سرش را در آغوش می‌گرفت و با او وداعی عاشقانه میکرد آه که چه زود لحظات می‌گذرند و ما نمی‌فهمیم که هر لحظه به پایان مان نزدیک و نزدیک تر می‌شویم

چکه ، چکه ،چکه قطرات آرام آرام بر زمین سرد انباری فرود می آمدند ؛ گرمی قطرات به جان بی روح و سرد مکان جان می بخشید. مرد روی صندلی ای از جنس پوست درختان گردو به حالت معلق افتاده بود و قطرات خونش نوید از اتفاقی شوم میدادند «مرگ» خودکار و کاغذ های روی میز نامرتبط در گوشه ای کز کرده بودند و از نبود صاحبشان غمگین

روی دستانش خون بود اما میخندید خودش هم نمیدانست چرا اعداد درون ذهنش معلق بودند و در هوا پرسه میزدند نام کسانی را که کشته بود در ذهنش تک به تک نقش میبست کاغذ را جلویش گذاشت و کمی خم شد. نام، سن، روز، تاریخ همه چیز درون برگه نام برده شده بود تا او نام، سن، زمان، تاریخ، سن هر چیز دیگر خودش هم دیگر کلافه شده بود. آنقدر همه چیز درون آن برگه کامل بود که همه چیز را با هم قاطی میکرد برای همین کمی مکت کرد و شروع به نوشتن نام، سن، زمان، تاریخ، مرگ کسانی که به دست او به قتل رسیده بودند