انگار غروب، تمام لطافتش را در یک نگاه پنهان کرده باشد؛ میان تارهای سرگردان مو و سکوتی که از عمق چشم‌ها جاری‌ست. نه زیبایی‌ای برای دیده شدن، بلکه زیبایی‌ای برای ماندن در خاطر؛ همانند آخرین پرتو خورشید بر پنجره‌ای خاموش، کوتاه، آرام و فراموش‌نشدنی.

در فکر خودش زیبا نیست ولی من میدانم که او،در میان همه گل‌ها، لیلیوم است؛ چون هم شکوه رز را دارد، هم خلوص سوسن را، هم عطری که بی‌اجازه تو را به سمت او می‌کشاند و هم ساقه‌ای که نشان دهنده استواری و مغروری اوست اما از ته دل مهربانی را در خود جای داده است.

در دیار عاشقان می‌نشستیم و مات هم می‌شدیم ، کی فکرش را می‌کرد آشنایی مثل او ، غریبه ای بی‌نیاز شود.

در بستر تخت بود و آخرین حرفش را در گوشم زد و با آرامش چشمانش را بست و به خواب ابدی رفت. در گوشم زمزمه کرد: زندگی انقدری شیرین است که میتواند به تو همه چیز بدهد و انقدر تلخ است که همه را از تو بگیرد؛پس بگذار بگذرد.

عجیب غریب کلمه ای که وقتی منو میبینن میگن ، نمیدونم چرا ولی من خودم اسمی دارم که باید با اون اسم صدام کنن، هرچند نکه برام مهم باشه. شاید چون اسمم براشون عجیبه مگه نور چشه!؟؟؟

آدم های مختلفی پادر کافه ما میگذاشتن خیلی ها فقط برای قهوه ای می‌آمدند تا روزشان را شروع کنند ، خیلی های دیگر با زوج خود می آمدند تا در کنار هم از موضوعی لذت ببرند. روزی کسی آمد که متفاوت از بقیه بود در کنار پنجره نشست و بیرون را نگاه کرد، نمیدانم چه در من با دیدن او اتفاق افتاد که حتی قهوه آن روز هم برای من شیرین بود.

خیره به در شیشه ای مغازه بیرون ماشین ها و مردم در گذرند بدون هیچ توقفی و من در این سمت در شیشه ای در فکر عزیزانم که چگونه پیششان نیستم درحال مرگ هستم‌.

در راه پله ها دیدمش با بهت بهش خیره شده بودم همان چشم ها ، همان موها ، همان لب ها با سرعت به سویش دویدم و محکم در آغوشم گرفتمش زندگی دوباره برایم رنگی شده بود ولی چیزی نگذشت که دیگر نبود هیچکس در آغوش من نبود انگار از شدت کار زیاد اورا در توهم هایم میبینم.