انگار غروب، تمام لطافتش را در یک نگاه پنهان کرده باشد؛ میان تارهای سرگردان مو و سکوتی که از عمق چشم‌ها جاری‌ست. نه زیبایی‌ای برای دیده شدن، بلکه زیبایی‌ای برای ماندن در خاطر؛ همانند آخرین پرتو خورشید بر پنجره‌ای خاموش، کوتاه، آرام و فراموش‌نشدنی.