گه‌گاهی به این تنظیمات برمی‌گردم که: بگذار چشمانمان خمار خواب باشد ریه‌هایمان محتاج اکسیژن حنجره‌یمان التماس سکوت کند و پاهایمان فریاد بزند برای آرام قدم زدن بگذار در تاریکی فرو رویم بی‌آنکه بترسیم لقب افسرده را به ما بدهند.