و یک چیز دیگه: من دارم محو می‌شم از زندگی اطرافیانم... دارم توی لحظات خوشحال عزیزانم کمرنگ می‌شم، و در مقابل در لحظات غم زده‌ی آنها پر رن‌ تر از قبل دارم ظاهر می‌شم و دلیل اون لحظات هم وجود خودم هست... به نظرم بهتره نیست و نابود شم، چون هم بودنم ضرر داره هم نبودنم فرقی نداره! اونا دارن یاد می‌گیرن بدون من چجوری خوشحال باشن!