تلخ‌ترین جای زندگی آنجاست که می‌فهمی بعضی آدم‌ها نمرده‌اند؛ فقط دیگر سهمی از زندگیِ تو ندارند.

در سکوت بامداد، هنگامی که اذان، دعوت به رحمت است، آنها فریادِ وحشت را جایگزینِ آن کردند. در میدانِ شهر، برابرِ چشمانی که باید شاهدِ طلوع باشند، طلوعِ مرگ را به نمایش گذاشتند. این نه اجرای عدالت که اقامه‌ی ترس است؛ نه عبرتی برای فردا که جنایتی در حقِ امروز. جنایت ج ا

جنوب... جنوب کجاست؟ آنجا که عطر نخلستان‌ها با نفس دریا گره خورده، جایی که مردمانش از تبار آفتاب‌اند، با دستانی بخشنده و دل‌هایی به وسعت خلیج. اما افسوس... افسوس که آسمان این دیار، این روزها، رنگ باروت گرفته روزهاست که جنوب، دیگر آن جنوب آشنا نیست؛ نه آن موسیقیِ باد در نخل‌ها، نه آن مهمانیِ شب‌های مه‌آلود. جنوب، اینک عرصه‌ی نبردی نابرابر است، جایی که آتش از آسمان می‌بارد و خاک، بوی خونِ بی‌گناه می‌دهد.

آیا نویسنده برای بیان خودش می‌نویسد یا برای نجات دیگران؟ اگر هیچ‌کس اثرت را نخواند، باز هم می‌نویسی؟

آیا نویسنده‌ای که هرگز فقر، اعتیاد یا خشونت را تجربه نکرده، حق نوشتن دربارهٔ این سوژه‌ها را دارد یا این نوعی استثمار فرهنگی محسوب می‌شود؟