نرگس
او می رفت. و با هر قدمی که بر میداشت، قلبی که در دستانش بود را با شدت بیشتری از سینه ام جدا میکرد و به دنبال خود میکشاند.
بعد از رفتنش، هرچه گشتم، پیدایشان نکردم. نه اورا..نه قلبم را..
14پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک روز پیش
کاش زندگی آنقدری به ما فرصت میداد که تمام زبان های دنیا شاهنامه ی فردوسی غزلیات حافظ مثنوی معنوی مولوی قرآن و... را حفظ کنیم و یاد بگیریم. در اصل، با آنها زندگی کنیم.
11
یک روز پیشانگشتانم را با زور و درد روی کنترل ویلچر میگذارم و حرکت میکنم. + عه! لیلی بابا کجا میری؟ و از پشت ویلچرم را میچسبد. میخواهم زار بزنم. این نهایت بی رحمی است! هادی هم می فهمد که ثانیه ای با خیس شدن صورتم فاصله دارم، که میگوید: بزارید راحت باشه! مثل همیشه، او آدم خوبی بود. او، بد نبود. بدی من بودم. بدی دوست داشتن من بود. _ سرو خمیده ام_
20
3 روز پیشبه دیدار گل نیامدن، خطای باد است. _ رمان سرو خمیده ام
42
3 روز پیشعشق ایرانی چیز دیگریست میدانی شاید این فقط ذهنیت من باشد اما بنظرم ایرانی ها در بیان عشق، زیباترند. " اگر داستان عاشقانه ایرانی، دارید حتما این زیر بهم بگیددد "
13
5 روز پیشروزی همه ما جزئی از خاک این وطن میشویم پس چه بهتر که وقتی نسیم زد و بویی از خاکمان بلند شد بوی تعفن وطن فروشی نباشد.
50