زندگی لجن‌زاری ست و من کودکی که امیدم را مثل توپ به سمت آن فرستادم و حالا برای توپی که پر از لجن شده گریه کنان نزد مادرم میروم.

حالم خوب نیست شاید احتیاج دارم یک فنجان چای با مرگ بنوشم.

غم میبارد از سر و روی کلماتم با احتیاط وارد داستان هایم شوید.

سر قبرت نشستم و حرف زدم.. گفتم: یادت است؟ کودکی هایمان خاک بازی میکردیم و من همیشه از این بازی متنفر بودم و تو عاشقش؟ آنقدر عاشق خاک بودی که زودتر از من به آن پیوستی.. _سرو خمیده ام_

وقتی که تورا به خاک میسپردند کجا بودم من؟ خاکی که روی تو ریخت، کاش بر سر من میشد داداش. _سرو خمیده ام_