رو به رویم می ایستد و ناامیدانه نگاهم میکند. طوری در چشمانش غم موج میزد، که اطمینان داشتم اگر چاقویی در دستانش بود، در قلب خود فرو میکرد. _ من، ازش خسته ام! + خب، ترکش کن! بازهم با غم و ناامیدی میگوید: راه ترک کردنش فقط یه چیزه! مرگ! کنجکاو تر میشوم: چرا؟! _ چون، اونی که ازش خسته ام، خودمم!