"خواهر کوچولوم رو گم کردم. دوباره" مدام با خودش تکرار می‌کرد؛ مبادا فراموش کند به چه دلیلی نیمه شب با یک اسلحه پر در جیبش خیابان به خیابان می‌گردد. از کوچه دیگری گذشت و آن جا هم نبود. نور چراغ سوسو زن کنار خیابان برق خاصی روی موهای مجعد و قرمز رنگش ایجاد می‌کرد. ناتاشا تصمیم گرفته بود به تنهایی جست و جو کند. شاید برای اینکه سریع تر کار کند، شاید چون نمی‌خواست کسی او را تا این حد آشفته و نگران ببیند.

مکث او اینبار طولانی تر از همیشه شد، صدایش به زمزمه‌ای پایین آمد؛ اما گویی این کلمات را فریاد می‌زد. "اعتماد...آری. آن زهر شیرینی که جرعه‌اش را به کام برادرم دادم و خودم هم از آن جام نوشیدم."

دوباره تنها شده بود و این به این معنی بود که افکارش، دوباره افسار او را به دست گرفته بودند. او نه می‌دانست کجا باید برود، نه می‌دانست آیا جایی برای رفتن دارد، و نه حتی می‌دانست اصلا رفتنش کار درستی است؟ غرق در افکار بی‌توجه به خیابان‌های خلوت قدم می‌زد؛ که صدای غار غار یک کلاغ، که روی یکی از چراغ‌های نیم‌سوخته کنار خیابان نشسته بود او را به لحظه بازگرداند...

او به سرعت وارد حیاط می‌شود؛ به دستشویی می‌رود و به صورتش آب می‌زند، هوا بسیار سرد و آب روشویی از آن هم سرد تر است ولی او هیچ یک را حس نمی‌کند، زیرا ذهنش اکنون درگیر موضوع جدی تری نسبت به سرمای هوا است. یعنی هویتش!