و در پایان تو راضی به اندوه من شدی و این جواب همه چیز بود

خواستار بینا شدن به تماشای دیدار دنیا نمی ارزید که گاهی ندیدن، بهایی‌ست برای آرامشِ جان و کوری، پناهگاهی امن در برابرِ زشتی‌های بی‌پایان

میتوانست سرنوشت خود را تغییر دهد اما برای زنده ماندن عزیزانش مرگ خود را با آغوش باز پذیرفت

آرزوی دیدن کسی را دارم که بهای دیدنش، مرگ است؛اما چه مرگی شیرین‌تر از رسیدن به تماشای او؟...

و آری عزیز دلم من نویسندگی را با قلب و روحم یافتم....