سایرا، در حالی که همراه چند نفر از هم‌رزمانش گروگان گرفته شده بود، با نگاهی کنجکاو و بی‌پروا به دو مرد روبه‌رویش خیره مانده بود؛ دو مردی که انگار از دلِ تاریخ بیرون آمده بودند: چند هزار ساله اما آراسته، جذاب، و آن‌قدر اشرافی که آدم شک می‌کرد حتی در بند هم، هنوز از سنشان بیشتر به وقارشان فکر می‌کنند. یکی از آن‌ها که متوجه خیره شدنِ سایرا شده بود، با اخم و لحنی تند پرسید: «به چی زل زدی؟» سایرا، بی‌آنکه پلک بزند، با خونسردی گفت: «به تقابلِ دو فسیلِ زنده.»