گر روزی پذیرفتم که هنگام نوشتن کلمه‌ای به من فکرنخواهی کرد؛ بی‌سر و صدا همانند باد خواهم برفت. در سکوت شب، قبل از طلوع آفتاب محو می‌شوم مانند آخرین ستاره‌ی در آسمان ظلمت گرفته. تو را سرزنش نمی‌کنم، هیچ‌گاه؛ ولیکن بدان شاید اگر می‌گذاشتی می‌توانستم روح‌ات را نوازش کنم...

برایم ننوشت، زمانه ما را دور از یک‌دیگر راند. گفته بودم « گاهی دست سرنوشت از دست بعضی عشق‌ها بلندتر است». و جایش خالی ماند، بی‌رحمانه مرا اسیر فریادهای سکوت کرده‌ی ذهن‌ام ساخت.

او گفت: « گریه کردن که درد ندارد، درواقع خالی شدن روح و ذهن و درد مضاعف است ». و عاشق حین گریستن گفت: « ای‌عزیز من! گریه کردن برای معشوقی که خود نمی‌داند مال توست درد دارد. گریه از سر حسادت سوزش دارد. گریه نداشتن او درد دارد.. درد دارد.. درد دارد». آری؛ گریستن برای آدمی که به قلب تو نزدیک و به آغوشت دور است دردناک می‌باشد. نداشتن او بیش‌ از آن‌ها زجرآور است.

و گر روزی مرا به معشوق گم‌نامم قسم دهند و گر روزی مرا به گم‌شدگی در عشق نشان کنند آن روز خواهم بگفت از عشقی شیرین کِ قلبم را زهرآلود کرده‌ست..

و من بارها از خویش پرسیدم؛ که آن اشعار عاشقانه آن نثرهای پرستشانه برای که بود؟ من برای او وجود نداشتم؛ پس چه کسی ببش از خودش برایش بودن، بود؟ در آخر جوابی نیافتم. تنها یک ناامیدی درون قلب‌ام لانه کرد...