و در پایان تو راضی به اندوه من شدی و این جواب همه چیز بود

خواستار بینا شدن به تماشای دیدار دنیا نمی ارزید که گاهی ندیدن، بهایی‌ست برای آرامشِ جان و کوری، پناهگاهی امن در برابرِ زشتی‌های بی‌پایان

میتوانست سرنوشت خود را تغییر دهد اما برای زنده ماندن عزیزانش مرگ خود را با آغوش باز پذیرفت

+آرام می شود؟ _آری... +چه زمان؟ _زمانی که نسل بشریت منقرض شود...

آرزوی دیدن کسی را دارم که بهای دیدنش، مرگ است؛اما چه مرگی شیرین‌تر از رسیدن به تماشای او؟...