شَبنَم
گاهی رد انگشتانی پنهان بر روی گلویت
آنقدر عمیق و دردناک
جلوی اکسیژن را میگیرد
که هیچ فریاد و هیچ آغوشی
قدرت پس گرفتن روحت را نخواهد داشت....
7پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
12 روز پیش
بالاخره روزی آن قلهی بی رحمِ نامروت را فتح خواهیم کرد و پرچم " رسیدن " برافراشته خواهد شد.... 19/4/05
60
2 ماه پیشبههرحال، حقیقت این است؛ ما چه باشیم و چه نباشیم، زندگی بیاعتنا به تمام نبودنها، ادامه دارد.
101
2 ماه پیشآدمی که مکان و زمانش درست نباشد تا ابد محکوم به تنهاییست.
120
2 ماه پیشگاهی چنان غرق در خاطره ای بی نام و نشان میشوی که زمان و مکان دو خط صاف بدون زیرنویس میشوند افسار حال از دست میرود بودن و نبودن در هم تنیده میشود و تو نمیدانی اکنون کداممان زنده ایم آن خاطره ی کور یا جسمی که روحش گیر افتاده در گوشه ای از وهم و خیال!
50
2 ماه پیشو شاید در زیر آوار کلمات و آن منظومه ی خیال مدفون بمانیم و هیچ چشمی در هیچ کجای جهان لمسمان نکند.
101