اهلت كه باشه اونور دنيام باشه اهلته، اهلت كه نباشه تو بغلتم نا اهله!

او رفت چنان که هیچ وقت نیامده بود صفحات خاطراتش را در ورق های مغزم سفید گذاشت انگار با قلمی بدون جوهر نوشته شده بود بی چهره و بی نام خودخواسته مفقودالاثر سرزمین قلبم شد.

بوی خون می آید فضا غرق در خفقان گشته است همه چیز طور دیگری از زندگی‌ست اما ما همانیم ادامه دهنده ، خمیده ، ادامه دهنده....

بالاخره روزی آن قله‌ی بی رحمِ نامروت را فتح خواهیم کرد و پرچم " رسیدن " برافراشته خواهد شد.... 19/4/05

به‌هرحال، حقیقت این است؛ ما چه باشیم و چه نباشیم، زندگی بی‌اعتنا به تمام نبودن‌ها، ادامه دارد.