او رفت چنان که هیچ وقت نیامده بود صفحات خاطراتش را در ورق های مغزم سفید گذاشت انگار با قلمی بدون جوهر نوشته شده بود بی چهره و بی نام خودخواسته مفقودالاثر سرزمین قلبم شد.

بوی خون می آید فضا غرق در خفقان گشته است همه چیز طور دیگری از زندگی‌ست اما ما همانیم ادامه دهنده ، خمیده ، ادامه دهنده....

و ای کاش هیچ کودکی در حضور مادر، بی مادر بودن را تجربه نکند....

بالاخره روزی آن قله‌ی بی رحمِ نامروت را فتح خواهیم کرد و پرچم " رسیدن " برافراشته خواهد شد.... 19/4/05

به‌هرحال، حقیقت این است؛ ما چه باشیم و چه نباشیم، زندگی بی‌اعتنا به تمام نبودن‌ها، ادامه دارد.