انولآ
روح او پاره پاره بود و روح من سوخته.
اما وقتی باهم بودیم زخم هایمان کمی کمتر درد می کردند. وفتی باهم بودیم، تحمل گذشته به دردناکی همیشه نبود. وقتی باهم بودیم، من هیچ وقت حتی یک لحظه هم احساس تنهایی نمیکردم... .
17پسند4نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
"نامه به دستم رسید، اما دیر؛ قلب هم جواب داد، ولی خاموش."
130
یک ماه پیش"عشق گاهی مستی است؛ صبحش فقط تلخیِ بیداری میماند."
111
یک ماه پیش"انسان فعلاً زنده است، احساسات هم موقتاً اجازهی حضور دارند، من هم طبق وظیفهام تحمل میکنم و کنار میایستم. همین کافی است."
70
یک ماه پیشحالِ بد میاد و میره، حتی وقتی مغزت اصرار داره “برای همیشه” تکرارش کنه!
61
یک ماه پیش"خندیدی... یعنی، هنوز امیدی به انسانیت هست. عجیب است."
90