ما نویسنده‌ها چیزی به جز تقلیدی از روح‌هایی که در طول مسیر می‌بینیم نیستیم. ما ماشین‌های ثبت هستیم، دستگاه‌هایی برای ربودن بخشی از روح هرکسی که جرعت کنه در چشم‌های ما خیره بشه‌. هیچ چیز از نگاه ما دور نمی‌مونه، هیچ قلمی نیست که از دست‌های ما در امان باشه و هیچ کلمه‌ای نیست که از دنیای ما فراری بمونه‌. تا ابد و تا ابدیت، ما موجوداتی بی‌هویت اما فاقد آرامشیم.