روح طبیعت
در این دیار، غمی کهنه خانه کرده
هر سینه را غمِ جانانه خانه کرده
هوا گرفته و دلها گرفتهتر
بختِ سیاه، راهِ ستاره بسته تر
اشکِ یتیم، آهِ فقیر، ناله یِ درویش
مرگِ امید، ختمِ کلام، رفتنِ خویش
8پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
اینجا از جهنم هم بدتر است و من در جهنم تو، با خواست خود میسوزم.
120
2 ماه پیشبا هر شبی که میآیی خیانت میکنی با هر صبحدم که میروی زخمی تازه میزنی این دل تنگ بازیچهی تو شده و چشمانم به راه نیامدن تو کور خواهد شد نفرین بر این انتظار که جز انتقام حاصلی نخواهد داشت
100
3 ماه پیشدل من در هوای روی تو گم شد چو ذرّه در شعاعِ نوریِ بیخم شد تو همچو جوهرِ خورشید، پاک و پنهانی من همچو ذرهای افتاده در این ویرانی میدانم این رهِ ما را وصالی در پیش نیست اما چه سود، دل از عشقِ تو بردن کیمیاست و کیش نیست باشد که روزی از کرم، چرخ دگرگون شود معجزهای رسد، حجابِ بین ما خون شود
40
3 ماه پیشدر آسمانِ شب، مهتابِ تنها، در آرزویِ نورِ خورشید، دلش غوغا. خورشیدِ روز، چونانِ شاهی تابان، به ماهِ شب، ندارد هیچ پیمان. ولی عشقشان، فراتر از دیدنِ رو، پایدار و جاودان، برتر از هر گفتگو. مرا عشقِ تو، چونانِ این عشقِ دور، ماندگار و ثابت، در دلِ پر شور.
80
3 ماه پیشدر این خاکِ غریب، نَفَسهامان حبس است، چشمها خیره به دور، در پیِ یک عکس است. وابستگی، زنجیری، دیوانهوار گشته، دلی پر، دست خالی، این رسمِ نحس است
80