دل من در هوای روی تو گم شد چو ذرّه در شعاعِ نوریِ بی‌خم شد تو همچو جوهرِ خورشید، پاک و پنهانی من همچو ذره‌ای افتاده در این ویرانی می‌دانم این رهِ ما را وصالی در پیش نیست اما چه سود، دل از عشقِ تو بردن کیمیاست و کیش نیست باشد که روزی از کرم، چرخ دگرگون شود معجزه‌ای رسد، حجابِ بین ما خون شود