روح طبیعت
در این خاکِ غریب، نَفَسهامان حبس است،
چشمها خیره به دور، در پیِ یک عکس است.
وابستگی، زنجیری، دیوانهوار گشته،
دلی پر، دست خالی، این رسمِ نحس است
8پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
اینجا از جهنم هم بدتر است و من در جهنم تو، با خواست خود میسوزم.
120
2 ماه پیشبا هر شبی که میآیی خیانت میکنی با هر صبحدم که میروی زخمی تازه میزنی این دل تنگ بازیچهی تو شده و چشمانم به راه نیامدن تو کور خواهد شد نفرین بر این انتظار که جز انتقام حاصلی نخواهد داشت
100
3 ماه پیشدل من در هوای روی تو گم شد چو ذرّه در شعاعِ نوریِ بیخم شد تو همچو جوهرِ خورشید، پاک و پنهانی من همچو ذرهای افتاده در این ویرانی میدانم این رهِ ما را وصالی در پیش نیست اما چه سود، دل از عشقِ تو بردن کیمیاست و کیش نیست باشد که روزی از کرم، چرخ دگرگون شود معجزهای رسد، حجابِ بین ما خون شود
40
3 ماه پیشدر آسمانِ شب، مهتابِ تنها، در آرزویِ نورِ خورشید، دلش غوغا. خورشیدِ روز، چونانِ شاهی تابان، به ماهِ شب، ندارد هیچ پیمان. ولی عشقشان، فراتر از دیدنِ رو، پایدار و جاودان، برتر از هر گفتگو. مرا عشقِ تو، چونانِ این عشقِ دور، ماندگار و ثابت، در دلِ پر شور.
80
3 ماه پیشچشم و دلسیر را از نگاهِ آرامش میشود شناخت؛ نه به داشتهها، به دلنبستنها
81