خورشیدِ درون، خاموش و سرد. دریاچه‌ی اشکم، موج می‌زند. دیوِ سیاهِ من، با من هم‌نبرد، هر چه دارم از من، می‌رباید و می‌تند. تکه‌تکه‌ام می‌کند، چون پارچه‌ی کهنه، می‌دوزد مرا با نخِ ناامیدی. خودم، به دستِ خودم، اینچنین شده، غرقِ این جهنمِ خودساخته،