بهاروجودت آن قدر سرشار از آبادی بود که چون پروانه ای سر به هوا برشاخه سارهای هستی ات،دیوانه وار می چرخیدم غافل از آنکه تو شمعی فروزان در میان گردباد احساساتم بودی تا، از خاکسترم قصه ای کهن بسرایی.