از آشنا خوردیم و از دشمن هم خونِ دل می‌چکد از رگِ وطن دیروزمان زخمی، امیدمان کم است در باغِ آرزو، گلی نیست جز غم است در این کویرِ خشکِ اندوه و سکوت هر قطره اشکِ ما، گواه یک ستم است کی صبح می‌رسد، پایان دهد به شب؟ کی می‌شود رها، این خاکِ پرغم ؟