روح طبیعت
خونچکهکردنِ این خانه، قصهی ماست
اشکِ غربت، حکایتِ دلهاست
هر کجا رو کنم، یادِ تو هست
این وطن، خانهی من، در غمِ ماست
گرچه شب تاریک است و راه دور
روشنی هست، اگر امید بجاست.
6پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
3 ماه پیش
اینجا از جهنم هم بدتر است و من در جهنم تو، با خواست خود میسوزم.
120
4 ماه پیشبا هر شبی که میآیی خیانت میکنی با هر صبحدم که میروی زخمی تازه میزنی این دل تنگ بازیچهی تو شده و چشمانم به راه نیامدن تو کور خواهد شد نفرین بر این انتظار که جز انتقام حاصلی نخواهد داشت
100
4 ماه پیشدل من در هوای روی تو گم شد چو ذرّه در شعاعِ نوریِ بیخم شد تو همچو جوهرِ خورشید، پاک و پنهانی من همچو ذرهای افتاده در این ویرانی میدانم این رهِ ما را وصالی در پیش نیست اما چه سود، دل از عشقِ تو بردن کیمیاست و کیش نیست باشد که روزی از کرم، چرخ دگرگون شود معجزهای رسد، حجابِ بین ما خون شود
40
5 ماه پیشدر آسمانِ شب، مهتابِ تنها، در آرزویِ نورِ خورشید، دلش غوغا. خورشیدِ روز، چونانِ شاهی تابان، به ماهِ شب، ندارد هیچ پیمان. ولی عشقشان، فراتر از دیدنِ رو، پایدار و جاودان، برتر از هر گفتگو. مرا عشقِ تو، چونانِ این عشقِ دور، ماندگار و ثابت، در دلِ پر شور.
80
5 ماه پیشدر این خاکِ غریب، نَفَسهامان حبس است، چشمها خیره به دور، در پیِ یک عکس است. وابستگی، زنجیری، دیوانهوار گشته، دلی پر، دست خالی، این رسمِ نحس است
80
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.