مثل افیون می‌مانی... روزها به دلتنگی‌ات می‌گذرد، شب‌ها به خماری‌ات. نفست را که می‌بویم، جهانم فرو می‌ریزد، و من، از نو زاده می‌شوم. آرام می‌گیرم... نه از رهایی، که از گم‌شدن در تو که این گم شدن همان نئشگی الهی ست.