مثل افیون می‌مانی... روزها به دلتنگی‌ات می‌گذرد، شب‌ها به خماری‌ات. نفست را که می‌بویم، جهانم فرو می‌ریزد، و من، از نو زاده می‌شوم. آرام می‌گیرم... نه از رهایی، که از گم‌شدن در تو که این گم شدن همان نئشگی الهی ست.

بی‌گناهان خواهند مرد. که بی‌گناهی سرانجام مردن است.

معلومه است که دوستت دارم مگر در این وطن غمگین و جنگ زده چگونه می توان زیست.

یک روز می رسد که تمام احساسات ناخوشایند برایت عادی می شود. موفق نشدن. برنده نشدن. دوست داشته نشدن. نادیده گرفته شدن. تنهایی...

داستان زندگی ما مثل فیلم های سیاه و سفید قدیمی شده که هیچکس حوصله ندارد آن را ببیند.