مثل افیون می‌مانی... روزها به دلتنگی‌ات می‌گذرد، شب‌ها به خماری‌ات. نفست را که می‌بویم، جهانم فرو می‌ریزد، و من، از نو زاده می‌شوم. آرام می‌گیرم... نه از رهایی، که از گم‌شدن در تو که این گم شدن همان نئشگی الهی ست.

معلومه است که دوستت دارم مگر در این وطن غمگین و جنگ زده چگونه می توان زیست.

یک روز می رسد که تمام احساسات ناخوشایند برایت عادی می شود. موفق نشدن. برنده نشدن. دوست داشته نشدن. نادیده گرفته شدن. تنهایی...

همه چیز اینجا ترسناکه. غیر از سایه ها. هیچکس اینجا سایه ای نداره‌.

داستان زندگی ما مثل فیلم های سیاه و سفید قدیمی شده که هیچکس حوصله ندارد آن را ببیند.