ای تن، ای وطن.. تو هستی سپیده ای درمیان آسمان تیره فام بیگانگان، ویرانگان.. استقلال! آزادی!. چه واژگان تمسخر برانگیزی، زهرشیرینی که به خفتگان می نوشانند..آنان که در خیالاتشان، با توهم آزادی می زیستند..

.. و باز هم من..! شبانگاه، آن گاه که تاریکی، ز سقف فلک غم زده ی افلاکیان، چکه می کرد، دیدم! او را..سلطنت ابدی تبسمی رنگین،بر لبانش را.. لبخندی مدفون،در میان لایه های خاک نم زده‌‌.. و من، نگریستم، به این فرجام ننگین،گریستم،زان پس خندیدم،و گذر کردم..

‹ قـاصدک برقص ، واسـه همیشه آزادی.. "و من ماندم در محبس دنیایی، بر پایه ی عدالت نا متعادل خداوندش.. .! در تمنای نظری هر چند کوتاه، به رخسار زرین فامِ آزادی.. این نور سپیدی که در بالین خفقان آور و سیه گون مرگ، چنین آرمیده است!.."

گویند، آن گاه که در بالین خموشی زهر خفتن را نوشیدم، خندیدی.. چون دیوانه ای جنون زده، تمام ریسه های وهم ها و خیال خام با تو بودن را، ز تنت دریدی.. و..خنده، بر لب هایت بوسه ای زد. چون من، که معشوقه ی زیبارویم، مرگ؛مرا به فراسوی نیستی بدرقه کرد..

من وقتی چیزی رو منتشر می کنم، برای خودم که ننوشتمش که.. برای شماست که بخونید، انتقاد کنید، نظر بدین، و لذت ببرین.. آخرش بعد یه هفته میام می بینم هیچ کس به داستانی که منتشر کردم، نظری نداده. ممنون واقعا دوستان!