.. و باز هم من..! شبانگاه، آن گاه که تاریکی، ز سقف فلک غم زده ی افلاکیان، چکه می کرد، دیدم! او را..سلطنت ابدی تبسمی رنگین،بر لبانش را.. لبخندی مدفون،در میان لایه های خاک نم زده‌‌.. و من، نگریستم، به این فرجام ننگین،گریستم،زان پس خندیدم،و گذر کردم..