گویند، آن گاه که در بالین خموشی زهر خفتن را نوشیدم، خندیدی.. چون دیوانه ای جنون زده، تمام ریسه های وهم ها و خیال خام با تو بودن را، ز تنت دریدی.. و..خنده، بر لب هایت بوسه ای زد. چون من، که معشوقه ی زیبارویم، مرگ؛مرا به فراسوی نیستی بدرقه کرد..