شَبنَم
چون پرندهای رنجور، بال پروازم را فقط برای خوابیدن
روی شاخههای شکسته میگشایم.
11پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
اهلت كه باشه اونور دنيام باشه اهلته، اهلت كه نباشه تو بغلتم نا اهله!
30
یک ماه پیشاو رفت چنان که هیچ وقت نیامده بود صفحات خاطراتش را در ورق های مغزم سفید گذاشت انگار با قلمی بدون جوهر نوشته شده بود بی چهره و بی نام خودخواسته مفقودالاثر سرزمین قلبم شد.
50
یک ماه پیشبوی خون می آید فضا غرق در خفقان گشته است همه چیز طور دیگری از زندگیست اما ما همانیم ادامه دهنده ، خمیده ، ادامه دهنده....
40
یک ماه پیشو ای کاش هیچ کودکی در حضور مادر، بی مادر بودن را تجربه نکند....
90
2 ماه پیشبالاخره روزی آن قلهی بی رحمِ نامروت را فتح خواهیم کرد و پرچم " رسیدن " برافراشته خواهد شد.... 19/4/05
70
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.